درمان خودزنی : روش مشاوره و درمان برای خودزنی و شخصیت مرزی (بردرلاین)

درمان خودزنی و شخصیت مرزی

۱.   درمان خودزنی و شخصیت مرزی : با استفاده مستمر از تماس چشمی، گوش سپاری فعال، احترام مثبت غیرمشروط، و پذیرش صمیمانه مراجع، عملاً سطحی از اعتماد را در مراجع پی ریزی کنید تا توان تشخیص و بیان افکار و احساسات مرتبط با رفتارهای تکانشی و خودآسیبی در وی افزایش یابد.

۲.   درمان خودزنی و شخصیت مرزی : مراجع را در تشخیص و توضیح احساسات و مسائل ویژه ای که او را به ارتکاب به خودآسیبی وامی دارد، یاری کنید.

۳.  درمان خودزنی و شخصیت مرزی : پیشینه رفتارهای خودآسیبی مراجع را از گذشته تا حال مورد بررسی قرار دهید.

۴.   از مراجع تعهد بگیرید درصورتی که تمتیل به خودکشی قوت گرفت، قبل از این که آسیبی به خودش بزند با مشاور، مرکز مشاوره تلفنی، یا خط تلفن بحران تماس برقرار کند؛ شماره تلفن ۲۴ساعته کمک در حالت بحران را در اختیارش بگذارید.

۵.   پس از دریافت موافقت کتبی مراجع، تعهد مبنی بر اقدام پیشگیرانه او را، با هم اتاقی ها، خانواده یا سایر افراد مهم زندگی وی درمیان بگذارید.

۶.  درمان خودزنی و شخصیت مرزی : درصورتی که مشخص شود مراجع در خطر خودآسیب رسانی کنترل ناپذیری است، ترتیب بستری شدنش را فراهم کنید.

۷.   از مراجع بخواهید احساسات، وضعیت روانی، موقعیت ها و رفتارهای ناشی از آن را در دفتر خاطرات روزانه خود بنویسد؛ دلایل موافق و مخالف، پیامد آن ها و احساسات او را درباره خودآسیبی بررسی و تفسیر کنید.

۸.   از مراجع بخواهید افکار خود تخریبی(برای مثال: نومیدی، بی پناهی، بی ارزشی، فاجعه باری، یا افکاری که آینده را منفی پیش بینی می کند) را روزانه یادداشت کند؛ هر فکر را از باب درستی آن به چالش بکشد و هر تفکر ناکارآمد را با افکار واقع گرایانه، و مثبت، جایگزین کند.

۹.   به مراجع بیاموزید، باورهای غیرمنطقی خود را برای رفع موانع احساسات منجر به افکار خودکشی و یا خودآسیبی به گونه ای منطقی بازسازی کند(مانند: “قطعاً عصبانی می شوم، ولی اوقاتی هم هست که می توانم استرس ها را به خوبی کنترل کنم” یا “کسانی هم هستند که واقعاً از من مواظبت می کنند”).

۱۰.   مراجع را در تشخیص خودگویی های منفی، و انحرافی که محرک یا واسطه تکانش های خودآسیبی است(مانند: “هیچ کس واقعاً دلسوز من نیست” یا “اوضاع هرگز بهتر نخواهد شد”) یاری کنید.

۱۱.   به مراجع تکلیف بدهید تا پیامدهای ناشی از رفتارهای خودتخریبی را فهرست کند.

۱۲.   مراجع را در تهیه یک طرح مقابله رفتاری برای مقابله با تکانش های خودتخریبی یاری کنید(مانند شهامت آموزی، کنترل استرسها، مهارت های اجتماعی، فعالیت های شدید جسمانی مانند؛ دو سرعت، دویدن، وزنه برداری یا چلاندن یک توپ تنیس) .

۱۳.   به مراجع مهارت های کارآمد حل مسئله را یاد بدهید؛ ۱- توضیح مسئله با اصطلاحات رفتاری،  ۲- تفکر درباره سایر راه حل های احتمالی، و بررسی مزایا و معایب هر کدام از آن ها،  ۳- انتخاب یک راه حل اجرایی،  ۴- ارزشیابی منطقی نتایج و  ۵- درصورت لزوم تعدیل راه حل به منظور افزایش رضایت متقابل.

۱۴.   برای اعمال کنترل بر رفتارهای تکانشی و خودآسیبی، روش های شناختی(مانند: توقف فکر، جایگزینی فکر، یا بازسازی آن) را به مراجع بیاموزید.

۱۵.   برای مقابله بهتر با موقعیت های استرس زا روش های آرام سازی (مانند آرام سازی تدریجی عضلات، یا تصور ذهنی دیداری) را به مراجع بیاموزید.

۱۶.   برالگوی خواب مراجع نظارت داشته باشید، و برای تسهیل خواب آرام بخش و نیرو بخش، شیوه های بازخورد و خودهیپنوتیسمی و سایر روش های کنترل تنش جسمانی را به او بیاموزید.

۱۷.   از تکنیک های الگوسازی و ایفای نقش برای آموزش روش های تعامل جرأت مندانه با دیگران استفاده کنید و او را به کلاس ها یا گروه های جرأت آموزی ارجاع دهید.

۱۸.   احساس نومیدی مرتبط با روابط خانوادگی مراجع را مورد بررسی قرار دهید.

۱۹.   برای ارتقاء سطح تبادل احساس اندوه، رنجش و یا خشم مراجع، از خانواده درمانی استفاده کنید.

bookh این مجموعه را ببینید bookh

شما ممکن است این را هم بپسندید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *