درمان روان پریشی : مشاوره در درمان حمله های روان پریشی یا سایکوتیک

درمان روان پریشی و حمله سایکوتیک

۱.  درمان روان پریشی : برای افزایش توانایی مراجع در تشخیص و توضیح نشانه ها، و ایجاد اعتماد در او از تماس چشمی مستمر، گوش سپاری فعال، احترام مثبت غیرمشروط و پذیرش صمیمانه استفاده کنید.

۲. درمان روان پریشی : باورهای غیرمنطقی مراجع را بررسی کنید و محتوای موضوعی یا الگوهای این باورها را برای سازمان دهی بهتر درمان و هدف گذاری مورد بررسی قرار دهید.

۳.   درمان روان پریشی : شدت اختلال در درک واقعیت و بسامد افکار غیرمنطقی مراجع را مورد ارزشیابی قرار دهید.

۴.   فرآیند شکل گیری نشانه ها را از گذشته تا حال مورد بررسی قرار دهید و ببینید آیا روان پریشی او، حاد، واکنشی، یا مزمن همراه با مؤلفه های واکنشی و پیش مرضی است.

۵.  درمان روان پریشی : برای دستیابی به شواهد بیماری روانی حاد، پیشینه خانوادگی مراجع را مورد بررسی قرار دهید.

۶.   علل روان پریشی واکنشی مراجع را بررسی کنید؛ ماهیت و شدت فشارهایی را که ممکن است موجب حمله سایکوتیک و شده باشد، مورد ارزشیابی قرار دهید.

۷.   مراجع را جهت ارزیابی میزان و گستردگی اختلال فکری مورد ارزیابی روانی قرار دهید یا به روان سنج ارجاع دهید؛ نتایج را به خود و با توافق به خانواده یا پزشکان و روانشناسان معالج گزارش کنید.

۸.   مراجع را برای برآورد نیاز او به داروهای ضد روان پریشی و انجام معاینات جسمانی به منظور ارزشیابی و یا رد عوامل جسمانی مسبب اختلال، به روانپزشک ارجاع دهید.

۹.   درصورتی که مراجع قادر به رفع نیازهای اولیه خود نیست یا برای خود و دیگران خطرناک است و برای پذیرش داوطلبانه همکاری نمی کند، ترتیب پذیرش اجباری او را برای بستری شدن در بیمارستان فراهم کنید.

۱۰.   ماهیت فرآیند روان پریشی، مؤلفه زیست شیمیایی و اثرات منفی آن را بر افکار منطقی توضیح دهید.

۱۱.   مراجع را در تشخیص تحریف واقعیت و جایگزین کردن آن با درک عملی مبتنی بر واقعیت ها یاری دهید؛ از تکنیک ایفای نقش برای آموزش و تجزیه و تحلیل موقعیت و کاربرد بهتر ابزار منطق استفاده کنید.

۱۲.   برای کاهش ترس مراجع و تقلیل احساس انزوای او، از درمان حمایتی استفاده کنید.

۱۳.   پس از توصیف توهم، مراجع را به آرامی با جایگزین های مبتنی بر واقعیت آشنا کنید.

۱۴.   با افکار هذیانی مراجع به آرامی برخورد کنید و بدون بحث و جدل به تفسیرهای مبتنی بر واقعیت بپردازید.

۱۵.   مراجع را به خاطر ظاهر، رفتار، و یا گفتار عادی(برای مثال، پایان دادن به خودگویی، خنده یا گریه های نامناسب، اداواطوار، شکلک درآوردن، صحبت های نامتجانس، زل زدن های عجیب) به گونه ای مثبت تقویت کنید.

۱۶.   برای افزایش ادراک مراجع، به او خودگویی های مثبت و واقع گرایانه را بیاموزید.

۱۷.   درباره گروه همسالانی که برای مقابله با عوامل استرس زا در دسترس مراجع هستند(مانند گروه های مطالعه، گروه های اجتماع محور، یا گروه های آموزشی کنترل استرس که توسط همسالان اداره می شوند) تحقیق کنید.

۱۸.   با تکنیک های ایفای نقش و نقش های معکوس در زمینه تعامل های اجتماعی گوناگون، و ارائه بازخورد به مراجع درباره مناسب بودن مهارت های اجتماعی اش او را یاری کنید.

۱۹.   برای جایگزین کردن فضای انتقاد یا دشمنی نسبت به مراجع با یک فضای مهربانی، همدلی و حمایت، جلسات درمان خانوادگی تشکیل دهید و خانواده را با نشانه های بیماری روانی آشنا و برجنبه های غیرارادی روان پریشی تأکید کنید.

۲۰.   مراجع را در تشخیص استرسورهایی که ممکن است موجب پدیدآیی دوره های روان پریشی شود(مانند: انزوای اجتماعی، فشارهای تحصیلی، تعارض با هم اتاقی، غیبت از خانه و خانواده، مصرف مواد)، کمک کنید.

درمان روان پریشی

bookh این مجموعه را ببینید bookh

شما ممکن است این را هم بپسندید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *