دزدی کودک : علت و توصیه هایی برای درمان دزدی کودکان

دزدی کودک : دزدی عملی است که در آن شخص مال دیگری را بدون اجازه و اطلاع او ضمیمه مال خود میکند و خود را صاحب آن می داند.

معمولا زمانی دزدی در کودکان خودش را نشان میدهد که مفهوم مالکیت و من وتو در آنها به وجود آمده باشد.

این مفهوم تقریبا در 4یا 5 سالگی پیدا میشود.

کودکی که معنی و مفهوم مالکیت را درک نکرده و به حدود آن آگاه نیست و فرق مال خود و مال دیگران را نمیشناسد، اگر دست به مالی زند و آن را از آن خود کند، نباید این عمل او را به حساب دزدی گذاشت.

علل دزدی کودکان

نیازهای مادی دزدی کودک  :

1- محروم کردن کودکان از مواد غذایی مورد علاقه

2- انگیزه تملک در وجود کودکان

3- گرسنگی و محرومیت از غذا و لباس و اسباب بازی

4- نیاز به اسباب بازی و اشیاء پر زرق و برق

5- تامین پول برای خرید اشیاء

 علل عاطفی دزدی کودک :

1- محرومیت از محبت و نوازش که موجب اضطراب است

2- جبران احساس حسادت و نشان دادن خود

3- انتقام از والدین یا دیگران به هر علتی که باشد

4- تامین مادیات جهت مصرف برای دیگران

5- خود نمایی

 علل روانی دزدی کودک :

1- احساس تنهایی در کانون خانواده و رغبت به انجام عمل چشمگیر در این قالب تا خود را از تنهایی بدر آورد

2- صدمه زدن به دیگران برای خالی کردن عقده خود بر سر او

3- رفع اضطراب روانی ناشی از اختلال روانی

4- رغبت روانی به داشتن اشیاء پر زرق و برق

عوامل تشدید کننده دزدی در کودکان :

1- الگوهای غلط از مربیان

2- معاشرتهای ناباب

3- وسایل ارتباط جمعی و بعضی فیلمها که دزدی در آنها نشان داده میشود

4- وسوسه ها

5- عدم کنترل توسط بزرگترها

6- تشویق نابجا برای بدست آوردن مادیات

موضع گیریهای ناروای والدین در برابر دزدی کودکان :

1- تنبیه شدید

2- موعظه های تکراری و بسیار

3- ایجاد جار و جنجال

توصیه هایی برای درمان دزدی کودکان :

1- رفع نیازهای تعدیل شده مادی کودکان توسط والدین (ولی نه به معنی اینکه هر اسباب بازی گران قیمت را برای کودکمان خریداری کنیم، توضیح و متقاعد کردن کودک برای خرید اسباب بازی مناسب با سنش).

2- تامین فضای عاطفی و محبت ن مودن به فرزندان و ایجاد روابط دوستانه با آنها.

3- اصالح رفتارهای روانی آنها.

4- ایجاد محیط مساعد برای رشد و زندگی فرزندان.

5- تقویت عزت نفس در فرزندان.

نظارت بر رفتار کودک برای بچه ها به خانه آوردن چیزهایی كه مال خودشان نیست، امری عادی به حساب می آید.

وقتی دزدی كشف میشود، این نكته اهمیت دارد كه از نصیحت كردن و نمایش اجرا كردن پرهیز كنیم.

كودكی كه دزدی كرده است را می توان بدون اهانت به شخصیت او، به راه راست هدایت كرد.

با لحنی ملایم و محكم به او میگوییم )این تفنگ مال تو نیست  ببر به صاحبش پس بده( وقتی كودك آب نباتی را می دزدد و در جیبش می گذارد، بهترین كار این است كه احساساتی نشویم و با او كاملا منطقی برخورد كنیم  )این آب نباتی كه در جیب تو هست، باید بماند در این مغازه( اگر كودك داشتن آب نبات را انكار می كند، ما اشاره می كنیم و دوباره همان حرف را میزنیم )آب نباتی كه در این جیب تو هست، مال این مغازه است آن را بگذار سرجایش(، اگر او قبول نكرد، آب نبات را از جیبش در میآوریم و در ضمن به او میگوییم (این آب نبات متعلق به این مغازه است باید اینجا بماند).

وقتی مطمئن هستید كه كودكتان از لای كتاب شما پول دزدیده است بهترین كاراین است كه از او سوال نكنید و در باره این كار به او چنین بگویید )تو یك اسكناس ازلای كتاب من برداشتی.

لطفاً آن را به من برگردان( وقتی پول پس گرفته میشود، با لحنی محكم به او بگوئید  هر وقت كه پول لازم داری از من بخواه و آن وقت درباره اش صحبت خواهیم كرد.

اگر كودك منكر عملش شد با او جر و بحث نمی كنیم یا مصرانه از او نمی خواهیم كه اعتراف كند.

اگر كودك قبلا پول راخرج كرده باشد بحث ما باید بیشتر روی راههای باز پرداخت و كارهای سخت و طاقت فرسایی كه او باید در عوض اینكارش انجام دهد، تمركز یابد، و یا از مقدار پولی كه به عنوان پول توجیبی به او میدهیم، كاسته شود.

این نكته مهم است كه از دزد و دروغگو نامیدن كودك پرهیز كنیم یا سوالهایی از بچه ها نپرسیم كه آنها را مجبور به گفتن دروغ كند.

خاطر نشان كردن این كه از كودك انتظار دارید نیاز پولی اش را با شما در میان بگذارد، مفیدتر خواهد بود

 

مطالب مرتبط

پول توجیبی کودکان روشی برای ایجاد مسولیت در آینده